Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Τα στενά παπούτσια

Ξεκίνησα το δρόμο μου πεζή
με δυο στενά παπούτσια
ακούγοντας του πολέμου μου την ιαχή
από τον πόνο χώλαινα και περπατούσα κούτσα κούτσα

Και τα παπούτσια τα στενά τα δάχτυλά μου σκίζανε
τις φτέρνες μου αιματηρά ανοίγανε
κι οι σόλες τους οι πλαστικές πάνω στην άσφαλτο τρίζανε
και οι ραφές οι χαλαρές ποτέ τους δε με θωρακίζανε

Μες τα παπούτσια τα στενά αδυνατούσα να χωρέσω
τα πέλματά μου θέλανε να μείνουμε γυμνά μα όφειλα ν' αντέξω
γιατί ήθελα να μαι η καλή και σ’ όλους να αρέσω
κι έτσι τα πόδια μου δε δίστασα ποτέ να τα καταπιέσω

Μα ως πότε τα στενά παπούτσια θα φορώ;
Και πότε η ζωή θα με ζητήσει κι εμένα για χορό;
Πότε στην επιφάνεια θα βγω;
Και μέχρι πότε την ενόχληση των παπουτσιών μου θα αποσιωπώ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου