Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΡΙΝΓΚ

Ο αγώνας ξεκινά.
Αγώνας στο ρινγκ.
Ξέρω τι με περιμένει. Δε φοβάμαι.
Είμαι έτοιμος να παλέψω.
Εδώ πάνω ξεκινούν όλα και ξέρω ότι είσαι σκληρός αντίπαλος.
Είμαι έτοιμος.
Πάμε!

Μου ρίχνεις.
Σου ρίχνω.
Με ξαναχτυπάς.
Σε ξαναχτυπάω.
Με ρίχνεις κάτω.
Σηκώνομαι.
Μου επιτίθεσαι.
Σου ξεφεύγω.
Πας να μου χώσεις πάλι μπουνιά.
Τα καταφέρνεις.
Δεν πέφτω όμως.
Σε ρίχνω κάτω εγώ τώρα.
Μιλάμε με τα βλέμματά μας.
Με μισείς κι ας μην ξέρω γιατί.
Ίσως γιατί θες να σαι πάντα νικητής.
Χτυπιόμαστε.
Πότε ο ένας και πότε ο άλλος.
Μία σου και μία μου.
Τρέχουν αίματα απ’ τις μύτες μας.
Έχουμε ιδρώσει. Έχουμε κουραστεί αλλά δε φεύγουμε.
Το κοινό που μας παρακολουθεί έχει αγωνία για την έκβαση.
Συμμετέχει.
Με χτυπάς αντικανονικά. Με αιφνιδιάζεις.
Ο διαιτητής δε σφυρίζει και το κοινό διαμαρτύρεται.
Με αναγκάζεις να γίνω ακόμα πιο επιθετικός.
Είσαι ύπουλος. Το βλέπω.

Αγώνας στο ρινγκ.
Ο καρκίνος κι εγώ.
Εμείς οι δύο.
Ή εσύ ή εγώ. Δεν υπάρχει ισοπαλία.
Ο πιο αδύναμος θα πέσει κάτω και θα μείνει εκεί.
Ο πιο δυνατός θα ανακηρυχτεί νικητής και θα εισπράξει το χειροκρότημα.

Μαρίνα Αποστόλου

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Τι να ναι αυτό

Τι να ναι αλήθεια αυτό που πονάει
Και μες την ψυχή μου τα βράδια αγρυπνά
Το μαύρο πουλί της ψυχής που πετάει
Τα πάντα θερίζει και πάντα νικά

Τι να ναι αλήθεια αυτό που σκιρτάει
Και μες την καρδιά μου τα βράδια μιλά
Η ίδια φωνή που συνέχεια ρωτάει
Μονάχη απομένει, μονάχη απαντά.

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Στον ποιητή Χρίστο Λάσκαρη

Είναι κι αυτός ο ποιητής
που πρόσφατα ανακάλυψα
τρόμαξα όταν είδα το πόσο μιλάνε οι στίχοι του
στη δική μου ψυχή.
Δε ζει πια κι όμως
νομίζω ότι χτες βράδυ είχαμε μια όμορφη συζήτηση.

Μαρίνα Αποστόλου

9/1/2015