Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΡΙΝΓΚ

Ο αγώνας ξεκινά.
Αγώνας στο ρινγκ.
Ξέρω τι με περιμένει. Δε φοβάμαι.
Είμαι έτοιμος να παλέψω.
Εδώ πάνω ξεκινούν όλα και ξέρω ότι είσαι σκληρός αντίπαλος.
Είμαι έτοιμος.
Πάμε!

Μου ρίχνεις.
Σου ρίχνω.
Με ξαναχτυπάς.
Σε ξαναχτυπάω.
Με ρίχνεις κάτω.
Σηκώνομαι.
Μου επιτίθεσαι.
Σου ξεφεύγω.
Πας να μου χώσεις πάλι μπουνιά.
Τα καταφέρνεις.
Δεν πέφτω όμως.
Σε ρίχνω κάτω εγώ τώρα.
Μιλάμε με τα βλέμματά μας.
Με μισείς κι ας μην ξέρω γιατί.
Ίσως γιατί θες να σαι πάντα νικητής.
Χτυπιόμαστε.
Πότε ο ένας και πότε ο άλλος.
Μία σου και μία μου.
Τρέχουν αίματα απ’ τις μύτες μας.
Έχουμε ιδρώσει. Έχουμε κουραστεί αλλά δε φεύγουμε.
Το κοινό που μας παρακολουθεί έχει αγωνία για την έκβαση.
Συμμετέχει.
Με χτυπάς αντικανονικά. Με αιφνιδιάζεις.
Ο διαιτητής δε σφυρίζει και το κοινό διαμαρτύρεται.
Με αναγκάζεις να γίνω ακόμα πιο επιθετικός.
Είσαι ύπουλος. Το βλέπω.

Αγώνας στο ρινγκ.
Ο καρκίνος κι εγώ.
Εμείς οι δύο.
Ή εσύ ή εγώ. Δεν υπάρχει ισοπαλία.
Ο πιο αδύναμος θα πέσει κάτω και θα μείνει εκεί.
Ο πιο δυνατός θα ανακηρυχτεί νικητής και θα εισπράξει το χειροκρότημα.

Μαρίνα Αποστόλου

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Τι να ναι αυτό

Τι να ναι αλήθεια αυτό που πονάει
Και μες την ψυχή μου τα βράδια αγρυπνά
Το μαύρο πουλί της ψυχής που πετάει
Τα πάντα θερίζει και πάντα νικά

Τι να ναι αλήθεια αυτό που σκιρτάει
Και μες την καρδιά μου τα βράδια μιλά
Η ίδια φωνή που συνέχεια ρωτάει
Μονάχη απομένει, μονάχη απαντά.

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Στον ποιητή Χρίστο Λάσκαρη

Είναι κι αυτός ο ποιητής
που πρόσφατα ανακάλυψα
τρόμαξα όταν είδα το πόσο μιλάνε οι στίχοι του
στη δική μου ψυχή.
Δε ζει πια κι όμως
νομίζω ότι χτες βράδυ είχαμε μια όμορφη συζήτηση.

Μαρίνα Αποστόλου

9/1/2015


Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2015

ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ



Εγώ κι εσύ
Εγώ που προέρχομαι από ένα κόσμο παρακατιανό
Εσύ που χεις πολιτισμό
Εγώ που δεν έχω πάει σχολείο
κι είμαι από οικογένεια με δέκα παιδιά
Εσύ που κάθε μέρα μαθαίνεις όλο και πιο πολλά
Εγώ που έμαθα να ζω με δεισιδαιμονίες, φόβους, απειλές και όπλα
Εσύ που ζεις στην ειρήνη και την ευδαιμονία
Εγώ που δεν είχα ευκαιρία να γνωρίσω το σωστό
Εσύ που το ξέρεις από τα γεννοφάσκια σου
Εγώ που δεν είχα ποτέ πληροφόρηση
Εσύ που μαθαίνεις τα πάντα με ένα κλικ
Εγώ που απόψε που βρέχει έβαλα το μωρό μου μέσα σ'ένα καρτοτηλέφωνο κοιτώντας ψύχραιμα την κάμερα του δημοσιογράφου
Εσύ που αναστατώθηκες γιατί το μωρό σου δεν ήπιε τα τελευταία 20 ml γάλα
Εγώ κι εσύ τόσο ανόμοιοι, τόσο άνισοι, απόψε θα αναμετρηθούμε
Εγώ που δεν έχω δικαίωμα να βγάλω κιχ
Εσύ που οι λέξεις δε θα σε φτάσουν για να με βρίσεις όσο θες
Εγώ που πρέπει να αντέξω τα πάνδεινα
Εσύ που δεν αντέχεις ούτε να με βλέπεις
Εγώ κι εσύ.

Μαρίνα Αποστόλου
22/9/2015

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Τι να ναι αυτό

Τι να ναι αλήθεια αυτό που πονάει
Και μες την ψυχή μου τα βράδια αγρυπνά
Το μαύρο πουλί της ψυχής που πετάει
Τα πάντα θερίζει και πάντα νικά!

Τι να ναι αλήθεια αυτό που σκιρτάει
Και μες την καρδιά μου τα βράδια μιλά
Η ίδια φωνή που συνέχεια ρωτάει
Μονάχη απομένει, μονάχη απαντά.


Μαρίνα Αποστόλου

Τετάρτη, 15 Απριλίου 2015

Είναι εκεί
                                             Σε κάθε μαθητή

Κάθε φορά που πρέπει να πάρεις την ανηφόρα
είναι εκεί για να σου δώσει ώθηση
Εκεί για να μην πέσεις πίσω
Εκεί την ώρα που αγκομαχάς
Εκεί την ώρα που λες ότι δεν πάει άλλο
Εκεί την ώρα που χρειάζεσαι νερό
Είναι εκεί, πίσω σου ακριβώς
Κάθε φορά που λιγοψυχάς και λες ότι δεν αντέχεις άλλο
Εκεί μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου.
Εσύ κι ο παιδαγωγός σου. Είστε μαζί σε ένα εκεί.

Μαρίνα Αποστόλου
15/4/2015