Περιεχόμενα Τεύχους #14
Της Σύνταξης
Φύλλα Λογοτεχνίας
Συνεντεύξεις
Κείμενα
Μεταφράσεις
Αναγνώσεις
Τέχνες
Προδημοσιεύσεις
Παρουσιάσεις
Σφηνάκια
Τελευταία Σελίδα
4 Ur Eyes Only
Vakxikon Παρουσιάσεις "Νοτιάς" - Μαρίνα Αποστόλου

"Νοτιάς" - Μαρίνα Αποστόλου

Νοτιάς, Ποίηση, Μαρίνα Αποστόλου, Εκδόσεις Οσελότος, 2011



Το στόμα σου δεν τ' άνοιξες στιγμή
τη σιγουριά σου τρόμαξες να τη ρισκάρεις
έρωτα ανομολόγητε πνίγηκες μες στην ντροπή
και στα αρχεία της καρδιάς σα στοιχειό θα σουλατσάρεις.

Σημείωμα (του Νέστορα Πουλάκου)

Για περισσότερα διάβασε εδώ.
Στη δεύτερη ποιητική συλλογή της, η Μαρίνα Αποστόλου εξακολουθεί να γράφει με ρίμα, αναλύοντας με έναν πιο λυρικό τόνο τον έρωτα, την αγάπη, τις σχέσεις, και βέβαια την όποια απώλεια. Οι προσθήκες της σε σχέση με το πρώτο της βιβλίο είναι η κοινωνική ευαισθησία, και η πεζοποίηση του λόγου της, η οποία και προσφέρει μια πιο έντονη διάθεση και ορμή.

Κι αυτό το βιβλίο από τις Εκδόσεις Οσελότος, ξεχωρίζει για την καλαισθησία του και τη φιλική προς τον αναγνώστη, διάθεσή του. Το σίγουρο είναι ότι αυτά τα πρώτα ποιητικά βήματα της Αποστόλου, μόνο θετικά είναι αρκεί και μόνο να συμφιλιωθεί με τη δυσκολία και την περίεργη διάθεση του κοινού στη ρίμα.

Τα ποιήματα ποτέ δε θα πάψουν
Πάντα τα ερεθίσματα θα γίνονται σκέψεις
Κι οι σκέψεις θα μεταμορφώνονται σε λέξεις
Κι οι λέξεις θα χορεύουν σε αράδες
Κι αυτές θα πλέκουνε στροφές
Πότε με ρίμα πότε ελεύθερες
Ωσάν κατάρες το μυαλό μας θα στοιχειώνουν και θα κυνηγούν
Τα ποιήματα ποτέ δε θα σιγήσουν
Θα είναι πάντα η μόνη αληθινή θεραπεία, το μόνο ξόρκι
Το χέρι δε θα σταματήσει να πάλλεται
Η μοίρα του είναι προδικασμένη
Και το μελάνι καυτό θα σημαδεύει το χαρτί σε μια πνευματική συνουσία
Τα ποιήματα ποτέ δε θα εγκαταλείψουν
Και στη χαρά και στη λύπη και στην αγωνία θα γεμίζουν ακόρεστα τις σελίδες των βιβλίων και της ζωής

Μ. Α.

Και τώρα

Και τώρα που τα χέρια μας αδειάσανε
Και τώρα που η αυλαία πέφτει
Δάκρυ δε χύσαμε μα σχηματίστηκαν λίμνες ολόκληρες
Αίμα δεν έσταξε μα το χώμα κοκκίνισε βαθιά
Και τώρα που η φωνή μας δεν ακούγεται πια, βραχνιασμένοι το κενό ατενίζουμε
Θεέ μου, το κεράκι εκείνο στο εκκλησάκι, άναψα την Παρασκευή εκείνη
Ευχόμενη δυνατή να είμαι τα δύσκολα σα φτάσουν
Και να που τώρα τα δύσκολα ξεκίνησαν, μα είμαι ήδη κουρασμένη…
Ξέρω, πάνω σε φωτιές θα περπατήσω πάλι
Μα κάθε φορά διαφορετική είναι της άλλης
Και τώρα καλούμαι να αποκριθώ σε ερωτήσεις δίχως απάντηση
Μη μπορώντας τίποτα να προβλέψω
Σε μυστική γιορτή θα πάρω μέρος
Στους ρυθμούς μιας αμαρτίας που δεν έκανα θα λικνιστώ
Η μέρα μου θα έχει το χρώμα της ώχρας
Και τώρα που οι δρόμοι μας γεμίσανε καρφιά
Μολύβια μυτερά θα τρυπήσουν τις πλάτες μας
Ποίημα θα γράψω που τέλος δε θα χει
Οι στίχοι δε θα ναι ποτέ αρκετοί
Οι λέξεις θα ανακατεύονται και θα παίζουν μεταξύ τους
σε ένα ταίριασμα εκδικητικό
Τα ποιήματα ποτέ δε θα πάψουν…

Μαρίνα Αποστόλου

Απόσπασμα παρουσίασης της συλλογής διηγημάτων "Παράδοξη Περιπέτεια" από τη Μαρίνα Αποστόλου

Απόσπασμα παρουσίασης της συλλογής διηγημάτων "Παράδοξη Περιπέτεια" του Γιάννη Μαργέτη από τη Μαρίνα Αποστόλου, Σπάτα, 30-4-2011