DOM JUAN (Θεατρική κριτική της Μαρίνας Αποστόλου)

Θεατρική κριτική ΜΟΛΙΕΡΟΥ «ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ»

Της Μαρίνας Αποστόλου

Δευτέρα 15 Ιουλίου 2019, καλοκαιρινή βραδιά στην πόλη στο ανοιχτό θέατρο ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ των Άνω Βριλησσίων. Εκεί είχαμε τη χαρά να απολαύσουμε το διαχρονικό έργο «ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ» του Γάλλου συγγραφέα του 17^ου αιώνα Μολιέρου.

Κωμωδία με τραγικό τέλος και διάχυτη φιλοσοφική διάθεση, σκληρή αμφισβήτηση στα θεία αλλά και προβολή της υποκρισίας ως μέγιστης «αρετής» ζωντανεύει για άλλη μια φορά σε θερινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Ο Δον Ζουάν, ο νεαρός ακόλαστος εραστής ευγενικής τάξης επιβιώνει θεατρικά ανά τους αιώνες έχοντας κάνει την παρθενική του εμφάνιση από την πένα του Ισπανού Τίρσο ντε Μολίνα. Θρασύς, κυνικός και χυδαίος ζει για να εξαπατά τους άλλους τόσο τις γυναίκες που ερωτεύεται πρόσκαιρα και βαριέται εύκολα με αποτέλεσμα να τις εγκαταλείπει και να τις εκθέτει όσο και τους δανειστές του όπως ο Ντιμάνς που δεν εξοφλεί ποτέ. Την ίδια στάση κρατά απέναντι και στον πατέρα του τον οποίο διόλου σέβεται και κοροϊδεύει υποσχόμενος δήθεν μεταστροφή προς τον ενάρετο βίο.

Δίπλα του σταθερά ο έμπιστός του Σγαναρέλος, δραματικό πρόσωπο αμιγώς κωμικό. Τον συνοδεύει διαρκώς υποχρεωμένος να του συμπαραστέκεται σε κάθε ανήθικη πράξη του, δικαιολογώντας τον σε τρίτους και υποκρινόμενος και αυτός με τη σειρά του ότι συμφωνεί με τις επιλογές του Δον Ζουάν. Πιστεύει στο Θεό και δεν παραλείπει να υπενθυμίζει στον κύριό του την ύπαρξη της θείας δίκης για τις συνειδητές αμαρτίες των αμετανόητων θνητών. Ταυτόχρονα όμως είναι και πονηρός, ξεγλιστρά σα χέλι όταν τα πράγματα σκουραίνουν καθώς φοβάται με τα τολμηρά καμώματα του αφεντικού του. Χλευάζει τους γιατρούς της εποχής του μεταμφιεζόμενος σε ένα τέτοιο και γινόμενος η φωνή του Μολιέρου. Μένει παρών μέχρι την τραγική κατάληξη του ευγενούς κυρίου ενώ μονολογεί και λυπάται για τους μισθούς που δεν εισέπραξε ποτέ.

Κύριο θηλυκό θύμα του πρωταγωνιστή είναι η Ελβίρα. Ο Δον Ζουάν την κλέβει από το μοναστήρι, τη νυμφεύεται εικονικά και την αφήνει στα κρύα του λουτρού πληγώνοντάς την. Παρόμοια χυδαία συμπεριφορά επιδεικνύει και με δύο χωριατοπούλες που τον ερωτεύονται για την αρχοντική του όψη.

Παρόλο το ανεκδιήγητο και προκλητικό φέρσιμό του, ο Δον Ζουάν  εμφανίζεται εξαιρετικά γενναίος όταν σώζει τον αδερφό της Ελβίρας από ληστές. Επίσης, ενώ αρχικά τάζει ένα χρυσό νόμισμα στο ζητιάνο που συναντά στην ερημιά υπό την προϋπόθεση ο τελευταίος να βλασφημήσει στο τέλος υποχωρεί και του το προσφέρει χωρίς τη νοσηρή ικανοποίηση της βλασφημίας.

Ανατριχιαστική μεταφυσική φιγούρα είναι ο Ιππότης τον οποίο ο Δον Ζουάν έχει σκοτώσει. Συνομιλεί μαζί του και προσκαλεί τον μέχρι τελικής πτώσης αμετανόητο άρχοντα σε μοιραίο δείπνο παίζοντας έτσι με την προσδοκία των θεατών.

Ο θίασος αποτελείται από γνωστούς, εμπορικούς, όπως θα λέγαμε, ηθοποιούς αλλά και από νεότερους στο επάγγελμα συχνά σε διπλή διανομή.

Ο Νίκος Κουρής, που ενσαρκώνει το σκανδαλώδη ρόλο του Δον Ζουάν, ξεχωρίζει για το πάθος του πάνω στη σκηνή έχοντας αναλάβει το δύσκολο εγχείρημα ενός ρόλου μεγάλης ερμηνευτικής δυναμικής. Είναι απόλυτα πειστικός, έχει κυριολεκτικά κατακτήσει το ρόλο του, δε φείδεται ψυχής, η κίνησή του είναι διακριτά επιμελημένη ενώ δείχνει να ταιριάζει και να αλληλοσυμπληρώνεται θαυμαστά με το Μάκη Παπαδημητρίου που υποδύεται το Σγαναρέλο. Τα λόγια είναι, χωρίς υπερβολή, φτωχά για την υπέροχη ερμηνεία του Μάκη Παπαδημητρίου σε ένα ρόλο εξίσου απαιτητικό και πληθωρικό. Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι ο Παπαδημητρίου δεν είναι τυχαία αριστούχος της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου ενώ διαθέτει ένα δικό του προσωπικό υποκριτικό ύφος.

Η Ζέτα Μακρυπούλια που παίζει το ρόλο της Ελβίρας προσπαθεί να εκφράσει τον εύθραυστο, τρυφερό αλλά και τελικά δυναμικό και αξιοπρεπή χαρακτήρα της νεαρής καλόγριας.

Οι λοιποί ηθοποιοί που πραγματικά χάρη στα επιτυχημένα κοστούμια της Παναγιώτας Κοκόρου μας μεταφέρουν στην εποχή της Γαλλίας του Μολιέρου δε σταματούν λεπτό επί σκηνής υποδυόμενοι μεγαλύτερους ή και μικρότερους σε μήκος ρόλους όπως κάνει για παράδειγμα η Ηρώ Μπέζου. Και αυτών η κίνηση ξεχωρίζει, πράγμα για το οποίο εργάστηκαν οι κινησιολόγοι Σεσίλ Μικρούτσικου και Νικολέττα Καρμίρη.

Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θέμης Μουμουλίδης ο οποίος υποστηρίζεται στο επιτυχές έργο του από τη Βίκυ Παναγιωτοπούλου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι είναι η τρίτη φορά που ο Μουμουλίδης σκηνοθετεί το εν λόγω έργο οπότε ώριμος και έμπειρος πλέον στήνει επί σκηνής ένα τόσο ικανοποιητικό θεατρικό προϊόν.

Πολύ έξυπνη και χρηστική θα λέγαμε είναι η ιδέα του νερού μέσα σε συγκεκριμένους χώρους, στοιχείο που μας επιτρέπει να μεταφερθούμε με τη φαντασία μας στα εξωτερικά σημεία όπου εκτυλίσσονται τα γεγονότα.

Η παράσταση παίζεται χωρίς διάλειμμα γεγονός όμως που διόλου κουράζει τους θεατές καθώς το κείμενο του Μολιέρου, σε μια λεπτοδουλεμένη μετάφραση της Παναγιώτας Πανταζή, έχει ταχεία σχεδόν ασθμαίνουσα εξέλιξη.

Τέλος, θα θέλαμε να παρατηρήσουμε, χωρίς αυτό να μειώνει σε καμιά περίπτωση το αποτέλεσμα, την όχι τόσο επιτυχημένη και εναρμονισμένη με την εποχή και τα υπόλοιπα δραματικά πρόσωπα, ενδυμασία του Σγαναρέλου.

Στο σύνολό της πρόκειται για μια υψηλής ποιότητας παράσταση με ένα σημαντικό αριθμό συντελεστών οι οποίοι κοπίασαν για το ανέβασμα ενός κλασικιστικού έργου, πάντα επίκαιρου και κάθε άλλο παρά ξεπερασμένου, με πλούσια πλοκή, ενός έργου που παρέχει ανεξάντλητα περιθώρια τόσο στο πεδίο της σκηνοθετικής προσέγγισης όσο και της ερμηνείας των ρόλων-συμβόλων του.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Σκηνοθεσία: ΘΕΜΗΣ ΜΟΥΜΟΥΛΙΔΗΣ

Μετάφραση: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΠΑΝΤΑΖΗ

Σκηνικό: ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΟΚΟΡΟΥ

Μουσική: ΝΙΚΟΣ ΠΛΑΤΥΡΑΧΟΣ

Φωτισμοί: ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κινησιολογία: ΣΕΣΙΛ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΥ

Βοηθός σκηνοθέτη: ΒΙΚΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Βοηθός κινησιολόγου: ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ ΚΑΡΜΙΡΗ

Διεύθυνση Παραγωγής: ΝΟΡΑ ΦΑΓΑ

Artwork: ΓΕΩΡΓΙΑ ΑΛΕΒΙΖΑΚΗ

Τους ρόλους ερμηνεύουν:

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ

ΖΕΤΑ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑ

ΜΑΚΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΤΣΗΣ

ΗΡΩ ΜΠΕΖΟΥ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΦΟΛΟΓΗΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΙΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΕΛΕΡΗΣ

ΕΛΙΖΑ ΣΚΟΛΙΔΗ

Της ζήσης χαρμολύπες

ΤΗΣ ΖΗΣΗΣ ΧΑΡΜΟΛΥΠΕΣ

Συλλογή πέντε διηγημάτων του Αλέξανδρου Ακριτίδη

Παρουσίαση της Μαρίνας Αποστόλου

Αθήνα, 6/9/2017

Καλησπέρα σε όλες και όλους.

Λέγομαι Μαρίνα Αποστόλου κι έχω την ιδιαίτερη χαρά να βρίσκομαι εδώ απόψε για να μιλήσω για το υπέροχο βιβλίο του Αλέξανδρου Ακριτίδη με τίτλο ‘’ΤΗΣ ΖΗΣΗΣ ΧΑΡΜΟΛΥΠΕΣ’’.

Πριν περάσω στο περιεχόμενό του, θα ήθελα να πω ότι είμαι διπλά χαρούμενη σήμερα διότι επιτέλους μου δίνεται η ευκαιρία να δω από κοντά τον Αλέξανδρο! Είναι καιρός τώρα που επικοινωνούμε διαδικτυακά, που ο Αλέξανδρος έχει γράψει κριτική για δικά μου έργα… νιώθω ειλικρινά, χάρη στη ζεστασιά, την ευγένεια και την αμεσότητα που αποπνέει κατ’ αρχάς σαν άνθρωπος, ότι τον έχω ήδη γνωρίσει από κοντά κι ότι κάθε φορά που τα λέμε, έστω και μέσω του υπολογιστή μας, είναι σα να τα είχαμε πει χτες… Η προσφορά του είναι σημαντική κι οφείλω να την υπογραμμίσω… τόσο μέσα από το apostaktirio.gr που προάγει τις τέχνες και τα γράμματα όσο και μέσα φυσικά από τα ίδια του τα γραπτά έργα, τα βιβλία του… Ένα από αυτά λοιπόν πρόκειται να σχολιάσω σήμερα εδώ.

στα χέρια μας ένα πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο και το λέω αυτό όχι σα φιλοφρόνηση δεδομένου του ‘’ρόλου’’ που έχω εγώ προσωπικά παρουσία κιόλας του Αλέξανδρου αλλά επειδή πρόκειται για μια συλλογή με πέντε σπουδαία διηγήματα τρία εκ των οποίων είναι βραβευμένα με το 1^ο βραβείο σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Και όχι άδικα… Διαβάζοντάς τα και τα πέντε, τα απόλαυσα, τα χάρηκα, δε με κούρασαν καθόλου και μπορώ να πω ότι με κάποια συγκινήθηκα. Είναι απλογραμμένα, μεστά, ευανάγνωστα, χωρίς φιοριτούρες και διάθεση για εντυπωσιασμό μέσα από ‘’ελληνικούρες’’ και μεγάλες περιόδους λόγου.

Ο τίτλος του έργου ‘’ΤΗΣ ΖΗΣΗΣ ΧΑΡΜΟΛΥΠΕΣ’’, θεωρώ ότι είναι εξαιρετικά εύστοχος διότι αγκαλιάζει το περιεχόμενο και το νόημα των πέντε αυτών διηγημάτων δίνοντάς μας ταυτόχρονα την κεντρική ιδέα του βιβλίου αλλά και της ζωής της ίδιας: ότι αυτή, η ζωή μας δηλαδή, υφαίνεται καθημερινά από λύπες και πίκρες αλλά και από χαρές κι ευτυχία. Δεν είναι άσπρη και μαύρη… είναι πολύχρωμη… πότε γκρίζα αλλά και πότε γαλανή… πότε κόκκινη και πότε ωχρή… Έχει συνέχεια εναλλαγές κι αυτό είναι που την κάνει τόσο γοητευτική και θελκτική.

Υπάρχει επίσης, μεταξύ των πέντε διηγημάτων του βιβλίου, ένας κεντρικός άξονας: η αισιοδοξία. Η αισιοδοξία ακόμα κι αν τα γεγονότα της ζωής είναι δυσάρεστα ή σκληρά. Πώς ένας άνθρωπος βλέπει φως ακόμα και κλεισμένος μέσα στο σκοτεινό τούνελ της ζωής του.

Το πρώτο διήγημα με τίτλο ‘’ΤΟ ΣΑΖΙ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ’’ μας φέρνει σε επαφή με τη φρικτή εποχή της προσφυγιάς των Μικρασιατών σε σκηνές σχεδόν στρατοπέδου συγκέντρωσης. Ένα διήγημα με πολλά ιστορικά στοιχεία αλλά και έντονο συναισθηματικό φορτίο. Προσωπικά, με άγγιξε πιο πολύ απ’ όλα… Σ’ αυτό το διήγημα βλέπουμε μέσα απ’ τα μάτια ενός μικρού παιδιού που βρέθηκε πρόσφυγας στην Καλαμαριά μόνο με τον πατέρα του πώς οι ξεριζωμένοι μας πρόγονοι βίωσαν τις κακουχίες, τις αρρώστιες, την ανέχεια αλλά και το ρατσισμό την εποχή εκείνη. Πώς αδικήθηκαν, πώς συμβιβάστηκαν, πώς δεν τόλμαγαν καν να διαμαρτυρηθούν γιατί προείχε κυρίως η επιβίωσή τους… πώς έφυγαν απ’ την Ανατολή ως Έλληνες και έγιναν δεκτοί στην Ελλάδα ως ‘’Τουρκομερίτες’’… Όμως και πώς στάθηκαν στα πόδια τους, σήκωσαν κεφάλι ενώ άλλοι ‘’γνήσιοι Έλληνες’’ εντός εισαγωγικών απέτυχαν και κατέστρεψαν μόνοι τους τη ζωή τους… Πρόκειται για ένα διήγημα, όπως είπα και πριν, πολύ ανθρώπινο και πολύ γλωσσικά ενδιαφέρον δεδομένων όλων αυτών των τούρκικων λέξεων που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας με σκοπό να μας μεταφέρει στο κλίμα της εποχής…

Το δεύτερο διήγημα που λέγεται ‘’ΤΟ ΥΣΤΑΤΟ ΧΑΙΡΕ’’ το βρήκα πραγματικά πρωτότυπο και ευφάνταστο, μπορώ να πω. Το εν λόγω κείμενο πραγματεύεται την ανθρώπινη απώλεια, το θάνατο του αγαπημένου προσώπου σα γεγονός οριστικό και απόλυτο που γεννά βαθύ πόνο… γεγονός όμως που θέλοντας ή μη συνοδεύεται από την κηδεία, μια τελετουργία αναπόφευκτη που συχνά εξελίσσεται σε εθιμοτυπική διαδικασία της κοσμικής ζωής. Στο έργο αυτό παρακολουθούμε πώς ο μακαρίτης – κεντρικό πρόσωπο φρόντισε να εφεύρει έναν πολύ έξυπνο τέχνασμα ώστε να απαλλάξει την αγαπημένη του οικογένεια από το θρήνο και το βάρος του θανάτου του.  Εδώ ο Αλ. Ακριτίδης προβάλλει την ειλικρινή αγάπη που αισθάνεται ένας άνθρωπος για την οικογένειά του, το δέσιμο με αυτή αλλά και καυτηριάζει με τον τρόπο του τη γελοιότητα και τη μικρότητα ενίοτε των εθίμων της κοινωνίας μας. 

Το τρίτο κείμενο που φέρει τον τίτλο ‘’Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ’’, βραβευμένο και αυτό, όπως τα δύο πρώτα, μας ταξιδεύει στο απέραντο γαλάζιο του πανέμορφου νησιού μας, της Αμοργού. Εδώ, ο βασικός μας ήρωας είναι ένας γόνος μεταναστών στην Αμερική, δημιουργημένος οικονομικά που βάζει στόχο να ανακαλύψει ένα θησαυρό κάπου κρυμμένο στην Αμοργό… ένα σημείωμα της γιαγιάς του που κάποτε αναγκάστηκε να αφήσει την πατρίδα της την Αμοργό για να έλθει με το σύζυγό της στην Αμερική με σκοπό την επιβίωση τον αναστατώνει και τον πεισμώνει για να βρει… αυτό το θησαυρό… Έτσι, εξασφαλίζει την απαραίτητη άδεια, κατεβάζει συνεργεία και ειδικούς επιστήμονες για να τον ανακαλύψει και μέσα από όλα αυτά γνωρίζει τους ανθρώπους του νησιού, τα κάλλη του, τη φιλοξενία, τη θέρμη που αυτοί εκπέμπουν, τις νοστιμιές του μέρους, τα μοναδικά όμορφα τοπία… Κι έτσι βρίσκει στο τέλος τον πραγματικό θησαυρό που δεν αποτελείται από φλουριά και χρυσάφι αλλά από ζεστά χαμόγελα, από εικόνες γαλάζιες και φωτεινές, από μυρωδιές και αρώματα. Η αγάπη για την πατρίδα, η αξία της αυθεντικότητας των πραγμάτων και των ανθρώπων, η απεραντοσύνη και η ανεκτίμητη χάρη της φύσης αποτελούν τις βασικές ιδέες του διηγήματος αυτού.

Το τέταρτο διήγημα του βιβλίου που λέγεται ‘’ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΟΡΑΧΗ’’ μας γνωρίζει με τον ατίθασο γιο ενός ταπεινού χωριανού που άφησε το μέρος του, ένα ορεινό χωριό με κατοίκους κυρίως κτηνοτρόφους, για να σπουδάσει σκηνοθέτης στο εξωτερικό και να γυρίσει στη συνέχεια ταινία με θέμα τη γερμανική κατοχή με πρωταγωνιστές τους ίδιους του τους συγχωριανούς. Ευφυής και γαλαντόμος, κατορθώνει και πείθει πονηρά ακόμα και τους πιο αντιδραστικούς να λάβουν μέρος στο έργο παίζοντας ακόμα και τους δωσίλογους με την υπόσχεση ότι στο πλαίσιο της ταινίας θα έχουν και ρόλους ανταρτών και ‘’γερμανοφάγων’’. Έχουμε να κάνουμε πραγματικά με ένα κείμενο που μας προτρέπει να βλέπουμε τη ζωή μέσα από το θετικό της πρίσμα… να κρατάμε τα καλά της στοιχεία και να μην αναλωνόμαστε με τα αρνητικά… Όπως και στο προηγούμενο κείμενο, ο συγγραφέας τονίζει το νόστο για την πατρίδα αλλά και την απότομη αλλαγή της ιδιοσυγκρασίας του Έλληνα, ίδιον του χαρακτηριστικού ταμπεραμέντου του.

Τελειώνοντας, το πέμπτο διήγημα της συλλογής που τιτλοφορείται ‘’ΕΝ ΒΡΑΣΜΩ ΨΥΧΗΣ’’ μας συστήνει με ένα σύζυγο – θύμα που ανέχεται τις συστηματικές απιστίες της συζύγου του και την κατάχρηση της υπομονής του εκ μέρους της καθώς και το χλευασμό των συγχωριανών του που αμείλικτα τον κρίνουν και τον σχολιάζουν ενώ εκείνος κλείνει τα μάτια στην αλήθεια παλεύοντας να κρατήσει όρθια την οικογένειά του. Στο διήγημα αυτό, που έχει ομολογουμένως αναπάντεχη κατάληξη, βλέπουμε πώς το αρνί γίνεται λύκος, πώς ένας άνθρωπος σπάει τα δεσμά του, πώς καλείται να κάνει την επανάστασή του, να υπερασπιστεί τον εαυτό του… Παράλληλα με την κεντρική ιδέα, έχουμε και τις επιμέρους όπως είναι η εγκατάλειψη της ελληνικής επαρχίας, το θράσος των ανθρώπων που δε διστάζουν να γίνουν οπορτουνιστές προκειμένου να κερδίσουν, τον τρόπο ζωής του σύγχρονου ανθρώπου που δεν έχει καν αναρωτηθεί πώς γεμίζει το τραπέζι του με τα απαραίτητα αλλά τη μεταμόρφωση – αλλοίωση μερικές φορές της σημερινής γυναίκας που συχνά ταυτίζεται με την κατάντια και την παρακμή.

Πριν κλείσω, αξίζει να μιλήσω και για το χαρακτηριστικό εξώφυλλο του βιβλίου που μας ταξιδεύει στην Ελλάδα της δεκαετίας του ’50… πρόκειται όπως λέει κι ο ίδιος ο Αλέξανδρος για μια αυθεντική φωτογραφία με τον πατέρα του… Μια δεκαετία όπου οι Έλληνες έδιναν μάχη να βγουν από τη φτώχεια και την εξαθλίωση που έφεραν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ακόμα χειρότερα ο Εμφύλιος αλλά και ο εν εξελίξει Ψυχρός Πόλεμος μεταξύ των ισχυρών κρατών.

Πριν σας χαιρετήσω λοιπόν, προτείνω να σταθούμε σ’ αυτήν εδώ τη φωτογραφία και να ακολουθήσουμε κι εμείς το παράδειγμα των εικονιζομένων της: να τολμήσουμε, παρόλα τα προβλήματα, να κοιτάξουμε τη ζωή από ψηλά, να αναπνεύσουμε βαθιά, να χαμογελάσουμε και να πάμε παραπέρα!

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!

ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΟ ΡΙΝΓΚ

Ο αγώνας ξεκινά.
Αγώνας στο ρινγκ.
Ξέρω τι με περιμένει. Δε φοβάμαι.
Είμαι έτοιμος να παλέψω.
Εδώ πάνω ξεκινούν όλα και ξέρω ότι είσαι σκληρός αντίπαλος.
Είμαι έτοιμος.
Πάμε!

Μου ρίχνεις.
Σου ρίχνω.
Με ξαναχτυπάς.
Σε ξαναχτυπάω.
Με ρίχνεις κάτω.
Σηκώνομαι.
Μου επιτίθεσαι.
Σου ξεφεύγω.
Πας να μου χώσεις πάλι μπουνιά.
Τα καταφέρνεις.
Δεν πέφτω όμως.
Σε ρίχνω κάτω εγώ τώρα.
Μιλάμε με τα βλέμματά μας.
Με μισείς κι ας μην ξέρω γιατί.
Ίσως γιατί θες να σαι πάντα νικητής.
Χτυπιόμαστε.
Πότε ο ένας και πότε ο άλλος.
Μία σου και μία μου.
Τρέχουν αίματα απ’ τις μύτες μας.
Έχουμε ιδρώσει. Έχουμε κουραστεί αλλά δε φεύγουμε.
Το κοινό που μας παρακολουθεί έχει αγωνία για την έκβαση.
Συμμετέχει.
Με χτυπάς αντικανονικά. Με αιφνιδιάζεις.
Ο διαιτητής δε σφυρίζει και το κοινό διαμαρτύρεται.
Με αναγκάζεις να γίνω ακόμα πιο επιθετικός.
Είσαι ύπουλος. Το βλέπω.

Αγώνας στο ρινγκ.
Ο καρκίνος κι εγώ.
Εμείς οι δύο.
Ή εσύ ή εγώ. Δεν υπάρχει ισοπαλία.
Ο πιο αδύναμος θα πέσει κάτω και θα μείνει εκεί.
Ο πιο δυνατός θα ανακηρυχτεί νικητής και θα εισπράξει το χειροκρότημα.

Μαρίνα Αποστόλου

Τι να ναι αυτό

Τι να ναι αλήθεια αυτό που πονάει

Και μες την ψυχή μου τα βράδια αγρυπνά

Το μαύρο πουλί της ψυχής που πετάει

Τα πάντα θερίζει και πάντα νικά

Τι να ναι αλήθεια αυτό που σκιρτάει

Και μες την καρδιά μου τα βράδια μιλά

Η ίδια φωνή που συνέχεια ρωτάει

Μονάχη απομένει, μονάχη απαντά.

Στον ποιητή Χρίστο Λάσκαρη

Είναι κι αυτός ο ποιητής
που πρόσφατα ανακάλυψα
τρόμαξα όταν είδα το πόσο μιλάνε οι στίχοι του
στη δική μου ψυχή.
Δε ζει πια κι όμως
νομίζω ότι χτες βράδυ είχαμε μια όμορφη συζήτηση.

Μαρίνα Αποστόλου

9/1/2015

Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2015

ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ

Εγώ κι εσύ
Εγώ που προέρχομαι από ένα κόσμο παρακατιανό
Εσύ που χεις πολιτισμό
Εγώ που δεν έχω πάει σχολείο
κι είμαι από οικογένεια με δέκα παιδιά
Εσύ που κάθε μέρα μαθαίνεις όλο και πιο πολλά
Εγώ που έμαθα να ζω με δεισιδαιμονίες, φόβους, απειλές και όπλα
Εσύ που ζεις στην ειρήνη και την ευδαιμονία
Εγώ που δεν είχα ευκαιρία να γνωρίσω το σωστό
Εσύ που το ξέρεις από τα γεννοφάσκια σου
Εγώ που δεν είχα ποτέ πληροφόρηση
Εσύ που μαθαίνεις τα πάντα με ένα κλικ
Εγώ που απόψε που βρέχει έβαλα το μωρό μου μέσα σ'ένα καρτοτηλέφωνο κοιτώντας ψύχραιμα την κάμερα του δημοσιογράφου
Εσύ που αναστατώθηκες γιατί το μωρό σου δεν ήπιε τα τελευταία 20 ml γάλα
Εγώ κι εσύ τόσο ανόμοιοι, τόσο άνισοι, απόψε θα αναμετρηθούμε
Εγώ που δεν έχω δικαίωμα να βγάλω κιχ
Εσύ που οι λέξεις δε θα σε φτάσουν για να με βρίσεις όσο θες
Εγώ που πρέπει να αντέξω τα πάνδεινα
Εσύ που δεν αντέχεις ούτε να με βλέπεις
Εγώ κι εσύ.

Μαρίνα Αποστόλου
22/9/2015