Τι να ναι αυτό

Τι να ναι αλήθεια αυτό που πονάει

Και μες την ψυχή μου τα βράδια αγρυπνά

Το μαύρο πουλί της ψυχής που πετάει

Τα πάντα θερίζει και πάντα νικά!

Τι να ναι αλήθεια αυτό που σκιρτάει

Και μες την καρδιά μου τα βράδια μιλά

Η ίδια φωνή που συνέχεια ρωτάει

Μονάχη απομένει, μονάχη απαντά.

Μαρίνα Αποστόλου

Είναι εκεί

                                             Σε κάθε μαθητή

Κάθε φορά που πρέπει να πάρεις την ανηφόρα

είναι εκεί για να σου δώσει ώθηση

Εκεί για να μην πέσεις πίσω

Εκεί την ώρα που αγκομαχάς

Εκεί την ώρα που λες ότι δεν πάει άλλο

Εκεί την ώρα που χρειάζεσαι νερό

Είναι εκεί, πίσω σου ακριβώς

Κάθε φορά που λιγοψυχάς και λες ότι δεν αντέχεις άλλο

Εκεί μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου.

Εσύ κι ο παιδαγωγός σου. Είστε μαζί σε ένα εκεί.

Μαρίνα Αποστόλου

15/4/2015

Το λίγο γέλιο                      

Στη Βάνα, στο Θοδωρή και στη Σοφία

Αλήθεια, πόση ανάγκη είχα απ’ αυτό το λίγο γέλιο!

Έχω ξεχάσει για πού κίνησα, έχω ξεχάσει τι θέλω.

Πόση ανάγκη είχα από λίγη χαλαρή συζήτηση!

Του είναι ωραίο να γελάς γίνατε αφύπνιση.

Πόσο χρειάστηκα απόψε λίγη ψυχική ανάταση!

Να διακοπεί η μιζέρια μου που όλο ζητάει παράταση.

Πόσο με αναζωογόνησε έστω αυτή η ηλεκτρονική επαφή!

Κουβέντα χαρούμενη, ανάλαφρη αλλά και καυστική.

Πόσο απαραίτητη ήταν τελικά αυτή η επικοινωνία!

Σχόλιο σκωπτικό στης ζωής μας την παρωδία.

                                               27/3/2015

Μ.Α.

ΝΟΤΙΑΣ, ποιητική συλλογή

ΒΡΑΒΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΥ, ΣΙΚΕΛΙΑΝΑ 2014